Zaburzenia równowagi
Problem zawrotów głowy zna większość z nas, bo każdy choć raz w życiu ich doświadczył. O chorobie możemy jednak mówić dopiero wtedy, gdy objawy się nasilają i utrudniają funkcjonowanie.
Czym są zawroty głowy
Terminem zawroty głowy określa się różne wrażenia:
- uczucie oszołomienia, osłabienia, zasłabnięcie
- wirowanie, obracanie się
- zaburzenia widzenia
- mroczki przed oczami
- chwianie się, zataczanie
- kołysanie, unoszenie lub zapadanie, falowanie podłogi
- lęk przestrzeni, dezorientacja
Często towarzyszą im objawy: bladość skóry, poty, nudności, wymioty, szumy uszne, pełność ucha, niedosłuch.
Po co ta wyliczanka, skoro Państwo wiecie o tym doskonale, nieprzypadkowo zaglądając na tę stronę? Związane jest to ze zbyt potocznym rozumieniem terminu zawroty głowy. Wszystkie wymienione wyżej objawy świadczą o zaburzeniach równowagi, a tylko nieliczne o zawrotach głowy. Według terminologii medycznej termin zawroty głowy zarezerwowany jest tylko dla uszkodzenia ucha wewnętrznego, czyli błędnika. Jak więc to rozróżnić?
Zawroty głowy: diagnostyka
Przede wszystkim należy przeprowadzić drobiazgowy wywiad z pacjentem poprzez wypełnienie szczegółowej ankiety. Ta część badania wymaga wnikliwej analizy własnych objawów, a sumienne jej wypełnienie znacząco ułatwia dalszą diagnostykę.
Następnym krokiem jest kompleksowe badanie laryngologiczne, w skład którego wchodzi badanie układu równowagi, między innymi:
- uczulona próba Romberga wykonywana na gąbkowym materacu o 20 centymetrowej grubości
- oczopląs położeniowy w 7 pozycjach
- badanie łagodnego oczopląsu napadowego ze zmiany położenia
- testy kaloryczne (cieplne) metodą Fitzgeralda-Hallpike’a
Wyjątkową czułość testów umożliwiają wideo okulary Frenzla, wyposażone w dwie kamery na podczerwień, dające możliwość diagnostyki oczopląsu w zupełnej ciemności. Taka diagnostyka musi odbywać się bez pośpiechu, w cichym pomieszczeniu. Wymaga zarówno od pacjenta, jak i lekarza wyciszenia oraz koncentracji niezbędnej do uzyskania wiarygodnego wyniku.
Zaburzenia równowagi są trudnym problemem, którego objawy leżą w zainteresowaniu wielu specjalizacji lekarskich. Ten kompleks badań pomaga potwierdzić lub wykluczyć uszkodzenie na poziomie ucha wewnętrznego, czyli błędnika. W przypadku potwierdzenia, oprócz farmakoterapii, uzyskają Państwo zalecenia w zakresie rehabilitacji ruchowej oraz możliwość stałych konsultacji.